Din, en temel anlamıyla “yol” demektir. Bu bağlamda yalnızca aşkın bir varlığa inanmayı değil, bir yaşam biçimini de ifade edebilir. Bu nedenle “Tanrı vardır” diyen kişi de kendi yolunun dindarıdır; “Tanrı yoktur” diyen kişi de kendi yolunun dindarı sayılabilir.

Tanrı söz konusu olduğunda bu yapı bozulur. Tanrı bir nesne değildir; dolayısıyla bilginin doğrudan konusu haline getirilemez. Bu durum Tanrı’yı epistemolojik alanın dışına iterken, onu zorunlu olarak metafiziğin, varlık düşüncesinin ve insanın kendisini aşma tecrübesinin merkezine yerleştirir. Tam da bu yüzden Tanrı meselesi, bir “bilme” meselesinden çok, bir “yönelme”, bir “aşma” ve bir “tecrübe” meselesi haline gelir. İnsan yalnızca dünyaya ait bir varlık değildir; insan a