Felsefe Tarihi

Kıta Felsefesi Postmodernizm genelde avrupa ve özelde Fransa'da yaygın olarak kullanılmaya başlanmış bir kavramdır. Postmodernizm kavramının kullanımını daha da gerilere götürülebilir ancak 1979'da Fransız filozof ve edebiyatçı Jean-François Lyotard'ın yazdığı "Postmodern Durum" (The Postmodern Condition) kitabının yayınlanmasıyla bu terminoloji yerleşmeye başladı. Postmodernizm'in öncülerini iki gruba ayrıabiliriz:

Derrida’nın Yapısöküm (dekonstrüksiyon) Anlayışı Herhangi bir kavram ortaya konmadan önce o kavramın tarihine, geçmişine veya nasıl kullanıldığına bakarak onu yapı söküme (dekonstrüksiyon) uğratmak gerektiğini düşünen Derrida'ya göre; yapı sökmek 'yıkmak' demek değil, tıpkı bir makineyi başka bir yere taşımak veya tekrar toplamak için onu (bütünü)parçalarına ayırmak demektir. Yapı sökümün en genel anlamdaki amacı işte budur.

Fenomenoloji, çağdaş felsefenin en özgün yöntemlerinden biridir. Her ne kadar kökleri Edmund Husserl’e uzansa da, etkileri felsefeden sosyolojiye, psikolojiden siyaset bilimine kadar pek çok alanda hissedilmiştir. Husserl bu yöntemi, modern bilimin giderek insan tecrübesinden uzaklaştığını düşündüğü bir dönemde geliştirmiştir.

Yeni Kantçılık ve Marburg Okulu 19. yüzyılın sonları ile 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan Yeni Kantçılık, Kant felsefesini çağın bilimsel ve kültürel sorunları doğrultusunda yeniden yorumlamayı amaçlayan önemli bir düşünce hareketidir.

Postmodernizm genelde Avrupa'da ve özelde Fransa'da yaygın olarak kullanılmaya başlanmış bir kavramdır. Postmodernizm kavramının kullanımını daha da gerilere götürülebilir ancak tarihsel olarak 1979'da Fransız filozof ve edebiyatçı Jean-François Lyotard'ın yazdığı; "Postmodern Durum" (The Postmodern Condition) kitabının yayınlanmasıyla bu terminoloji tam anlamıyla yerleşmeye başladı.

Postmodernizm çoğu zaman ve yalnızca modernliğin düşmanı gibi sunulur. Oysa durum bundan daha karmaşıktır. Zira postmodern düşünürler modernliği bütünüyle reddetmezler; aksine onun vaatlerini, iddialarını ve dayandığı temelleri yeniden düşünmek isterler.

Çağdaş felsefe denildiğinde genel olarak 19. ve 20. yüzyıl felsefesi anlaşılır. Bu dönem özellikle Alman düşüncesinde romantizm ve idealizmin doruğa ulaştığı, buna karşılık materyalizmin de yeni bir derinlik kazandığı bir çağdır. Aynı zamanda Fransız düşüncesinin özellikle sosyoloji alanında öne çıktığı görülür.

Miletos Okulu filozoflarının dünyasında, Homeros’un epik anlatıları ile rasyonel düşünce aynı anda varlığını sürdürmektedir. Ancak bu düşünsel dönüşüm sürecinde tanrıların yalnızca isimleri kalmış, içerikleri büyük ölçüde boşalmıştır. İşte bu anlamsal boşluk, Miletli üç filozof tarafından yeniden doldurulmuştur. Böylece tanrısal olan bütünüyle ortadan kaldırılmamış, aksine doğanın içine yerleştirilerek yeni bir anlam çerçevesi kazanmıştır.

Bu çalışmamızda, Umberto Eco’nun ‘ORTA ÇAĞ ESTETİĞİNDE SANAT VE GÜZELLİK’ eseri temele alınarak, orta çağın sanat ve güzellik anlayışının, Umberto Eco’nun paradigmasına nasıl yansıdığını inceleyeceğiz. Bu eseri, “...VI. Yüzyıl ile XV. Yüzyıl arasında orta çağ Latin uygarlığının geliştirdiği estetik kuramlar tarihinin bir özeti...”[1] olarak tanımlayan Umberto Eco, kitabın bir özet olması itibariyle, Orta Çağ ve estetik hakkında giriş seviyesinde bilgiye sahip olan, yani uzman

Osmanlı felsefe tarihi üzerine yapılan modern araştırmalar hâlâ başlangıç aşamasında olup, uzun süre ihmal edilmiş bir alan olarak kabul edilmiştir. Geleneksel görüş, felsefenin 11. ve 12. yüzyıllarda Sünni İslam dünyasında reddedildiği ve ancak Şii gelenek içinde, özellikle de Safevi İran’ında gelişmeye devam ettiği yönündeydi.