Din Felsefesi

Plotinos M.S. 205 yılında doğmuş, 270 yılına kadar yaşamıştı. Mısır’da doğmuş, daha sonra Roma’ya giderek orada yaşamış ve öğretisini Roma çevresinde kurmuştu. Düşüncelerini Enneadlar (Dokuzluklar) adı verilen dokuz ciltte toplamıştı; her cilt altı kitaptan oluşmuş ve böylece toplam elli dört kitaplık bir külliyat ortaya çıkmıştı. Bu külliyat, yalnızca metafizik bir sistem sunmaz; aynı zamanda insan ruhunun dünyadaki konumunu, kurtuluş imkanını ve bu kurtuluşun hangi içsel ha

Bilimden, dinin inkarının çıkarsanması tarihsel bir sürecin sonucudur. Bu bağlamda Aristoteles, hareket etmeyen hareket ettirici tanrı tasavvuru ile evrene müdahale etmeyen ancak koyduğu teleolojik (gayecilik) yasa ile evrenin kendi devinimini sağladığını vaaz etti. Bu yönüyle tanrı ve bilim arasında bir karşıtlık söz konusu değildi. Ancak XI. yüzyılda Gazali işi bir adım daha ileriye götürerek tanrının evrene her an müdahale ettiğini, yani var olan her şeyin yeniden yaratıld

Giriş: Kavramsız Bilgi ya da Tanrı’nın Zihni Bilgi genellikle kavramlarla ilişkilendirilir. Bir şeyi bilmek, o şeyi tanımlamak, ayırt etmek ve zihinde belirli bir kavram altında toplamak olarak anlaşılır. Bu anlayışta bilgi, önermeler kuran, ayrımlar yapan ve temsillerle çalışan bir zihinsel faaliyettir. Böyle bir çerçevede, bilginin zorunlu olarak kavramsal olduğu varsayılır. Ancak bu varsayım sorgulanmadığında, bilme eylemi yalnızca insan zihninin işleyişine indirgenmiş olu

Hegel, felsefenin temel konusunu adına "tin" dediği mutlak varlık 'tanrı' olarak görmüştür. Öyleyse felsefenin temel amacı veya başlangıç noktası bunu araştırmak, bunun bilimini yapmaktır. Tanrının ancak din 'de bilinebileceğini vaaz eden Hegel'in dinden kastettiği şey ise kilise ve kilisenin öğretisidir.

Sosyolojik Açıdan Din - Dinin, insan topluluklarının yaşamında binlerce yıldır güçlü ve belirleyici bir yer tuttuğu yadsınamaz bir gerçektir. Epigrafistlerin ve arkeologların mağara duvarları üzerinde yaptıkları incelemeler, en eski dinsel bulguların yaklaşık 40.000 yıl öncesine kadar uzandığını göstermektedir. Elbette bu tarih, dinin kesin olarak ortaya çıkış anını ifade etmez; yalnızca bilimin bugün itibarıyla ulaşabildiği sınırı gösterir.

Dindarlık ve ahlak arasındaki ilişkinin ne türden bir ilişki olduğu çoğu zaman yaygın söylemler üzerinden değerlendirilir. Bu değerlendirmeler, bu kavramların “anlaşılabilirlik” gücünü zayıflatmaktadır. Öyleyse, dindarlık ve ahlak kavramlarını tutarlı ve felsefi bir zemine oturtmak ihtiyacı vardır.

Dini ilgisizlik, ateizmden farklı olarak Tanrı inancı ya da din konularına tamamen kayıtsız olma durumudur. Bu kayıtsızlık, kişinin dini meseleler karşısında bir arayış içinde olmamasıyla da tanımlanabilir.

Bu anlamda dindar düşünürlerin savunduğu ruhun varlığı ve onun maddeden bağımsız bir boyutu olduğu fikri çok daha tutarlı ve kapsamlıdır.. Birincisi, hepimizin kendini doğrudan bildiği bir "ben" duygusu var. Bu "ben", bedenimizle değil, sezgilerimizle, içsel bir farkındalıkla algıladığımız bir şey.

“Ontolojik Kanıt” olarak bilinen metodun ilk temelleri, ilk defa St. Anselm , Proslogion'unda (1077–78) ve sonra Rene Descartes (1596-1650) tarafından atılmıştır. Öncelikle söylenmelidir ki bu kanıtlama metodu ilk üç metottan oldukça farklıdır. Çünkü ilk üç argüman dışsal veya ampirik dünyadan yola çıkarak bir kanıtlama yoluna gitmişti ancak ontolojik argüman bunlardan farklı olarak hiçbir dışsal veya ampirik veriye ihtiyaç duymadan sadece akıl ile mükemmel bir yaratıcının va

Tüm mahlûkatı yaratan mükemmel bir yaratıcının var olup olmadığı sorusu tarihsel olarak çok geniş bir arka plana sahiptir ve genelde felsefe, din, bilim ve metafizik gibi alanlarda tartışılmıştır. Bu bağlamda insanlık tarihinde, yaratıcının varlığına dair çeşitli görüşler ve argümanlar ortaya atılmıştır

İnsanlar sık sık slogan ile argüman arasındaki farkı fark edemeyip ikisini birbiri yerine kullanma gafletine düşerler. Örneğin, “bilim ilerledikçe dinler yok olacak” iddiası bir argüman değil, slogandır. Amaç hakikati aramak değil, karşı tarafı alt etmektir. Bu tavır, sözde bilimsel kanıtlarla desteklenerek din ile bilim arasındaki karşıtlık bilgi temelinde ele alınır. “İnsan ile dinsizlik arasındaki tek engel bilgisizliktir” denir. Zannedilir ki bilgi arttıkça din yok olacak