Mantığın ilk üç kuralını işledik, şimdi sıra dördüncü kural olan yeter sebep ilkesinde. Bu yasanın ilk üç yasadan en önemli farklı, Aristotelesten neredeyse 20 asır sonra keşfedilmiş olmasıdır.

Sağlam bir argüman için kavramların anlamlı, önermelerin doğru ve çıkarımın geçerli olması gerekir. Bu koşullardan biri eksikse argüman ya içerik bakımından boş kalır ya da yalnızca biçimsel olarak ikna edici olur. Yanlış önermelerden geçerli çıkarımlar elde edilebilse de bu durum doğruluğu garanti etmez.

Klasik geleneğin filozofları insan aklının üç temel işlevi veya eylemi olduğunu kabul etmişlerdir.

Öncelikle bilinmelidir ki kavramlar evrenseldir. Çünkü kavramlar, şeylerin özlerinden, yani doğalarından çıkarsanır. Bu ne demek?

Kavramlar evrensel, terimler ise yereldir; Şeyler (eşya), zihinden bağımsız somut varlıklardır; kavramlar ise onlardan türeyen ve yalnızca zihinde bulunan soyut varlıklardır. Bu zihinsel nesnelere “kavram” diyoruz.

Mantık derslerinin ikinci bölümünde işaretleri işliyoruz..

Aristoteles’in “insan doğası gereği bilmek ister” sözü kulağa romantik gelir, ama asıl mesele bilmenin nasıl olacağıdır. Bilgi, ham bir istekle değil, işlenmiş düşünceyle mümkündür. Mantığın da mahiyeti buradadır. Aklın kendi üzerine katlanmasıdır mantık; düşünmeyi düşünmenin aracı. Sanıldığı gibi sadece felsefecilerin oyuncağı değildir. Matematikçiler teoremler kurarken, hukukçular delilleri tartarken, fizikçiler hipotezleri test ederken hep mantık yürütürler.