Heidegger, felsefe tarihinde kullanılan temel kavramların ilk anlamlarını ve tarih boyunca geçirdikleri dönüşümleri araştırır. Bu nedenle çoğu zaman kavramların etimolojik kökenlerine kadar geri gider. Kavramların tarih içindeki anlam kaymalarını takip ederek onların örtük varsayımlarını açığa çıkarmaya çalışır. Bu yaklaşım onu birçok durumda kendi Almanca kavramlarını üretmeye yöneltmiştir.

Heidegger’e göre bu anlayış temel bir hataya dayanır. Çünkü zaman, varlığın dışında duran ve onu içine alan bağımsız bir kap değildir. Tam tersine zaman, varlığın kendisini açığa vurma biçimidir. Başka bir ifadeyle zaman, varlığın görünüş tarzlarından biridir. Bu nedenle varlık ile zaman arasında dışsal bir ilişki değil, içsel ve kurucu bir ilişki vardır.

Heidegger’in varoluş anlayışı, Descartes’ın kapalı ve kendi içine tamamlanmış töz anlayışından farklıdır. Dasein durağan, kendi içinde bitmiş ve doymuş bir yapı değildir. Tam tersine sürekli kendi dışına taşan, kendisinden dışarı doğru yönelen bir varlıktır.